Terugblik

>>> presentation_october <<<

>>> Presentation on our adventure <<<

 

Deze presentatie hebben we gegeven een paar dagen voor we naar huis vertrokken en zullen we volgende week geven aan de professoren in Leuven. Achteraf kijken we met een goed gevoel terug naar de ervaring. De cultuur, de mensen, de taal en het gevoel dat we nuttig konden zijn voor een ontwikkelend land. We zijn iedereen enorm dankbaar: de architecten, ingenieurs en natuurlijk onze familie.

Esta presentación es el resultado del trabajo en campo en Cuenca, Ecuador. Estaba una experiencia rica y tenemos solo buenos sentimientos. La cultura, los gentes, la idioma y el pensó de estar útil durante la investigación son el más importante. Gracias a todo los arquitectos, enginieros y por supuesto, nuestra familia.

This presentation we gave in Ecuador and we will do the same next week to the involved staff in Leuven. After all, we can look back at this adventure with really good feelings. The culture, the people and the language were enriching. Also we had the feeling (maybe the first time) to be usefull doing research in a developping country. We have to thank all the people who helped us: the architects, engineers and of course, our family.

Cette présentation peut être intéressant à ceux qui voudrait savoir ce que nous avons fait à l’Equateur. L’expérience était formidable. La culture, les gens, la langue y le sens que nous pourrions être utiles pour un pays en développement pendant la recherche. Merci à tous.

 

Stapeltje foto’s

Dat onze reis hier begint te korten, voel je een beetje aan de stress. Alle data wordt verzameld, belangrijke afspraken met mensen worden gemaakt en in het labo wordt een poging gedaan om enkele proefjes tot een goed einde te brengen. Geen sinecure omdat alles hier 2 of 3 keer moet gewogen worden (een digitale weegschaal is hier een uitzondering, balansen met gewichtjes een regel)

Af en toe trekken we er nog eens op uit om de gedachten een beetje te verzetten. Een wandelingske in de bergen, een avondje naar een jazzconcert, een etentje met Eric en Kathleen. Eric heeft 8 maanden in Zuid-Amerika rondgetrokken en eindigde zijn reis in Cuenca. Vorige vrijdag vloog hij dan terug naar Belgie.

Er staan ook nog een paar extra fotootjes online, voor de liefhebbers

Hasta pronto

 

Muchas belgas en Cuenca

Hola todos,

lang geen blogberichtje meer gekregen van ons, maar dat komt omdat het drukke tijden zijn. Aan de ene kant is ons verblijf in Ecuador al vergezet en wordt het onderzoek voor de thesis dus steeds belangrijker. Aan de andere kant hebben er deze week een aantal gasten uit België verbleven in ons huisje.

Vorige week dinsdagavond werden we na ons avondeten opgebeld door een taxichauffeur die bij ons 2 Belgische señoritas wou afleveren. Eerst wisten we niet goed waarover het ging, maar uiteindelijk bleek dat Annelies en Helena (vriendinnen van Matthias) na hun rondreis door Ecuador terug in Cuenca waren gearriveerd. Zij wilden nog even uitblazen in Cuenca en een “beetje” shoppen voor ze ’s zaterdags terug naar België vlogen. Aangezien we die week héél veel afspraken hadden gemaakt met architecten (afspraken die we tegenwoordig zelf maken én in het Spaans) hadden we niet superveel tijd om hen Cuenca te laten zien. Daarom hebben we hen een fotozoektocht laten doen. Het resultaat daarvan kan je hier bekijken.

Vrijdagavond zijn zij dan vanuit Cuenca vertrokken naar Guayaquil om daar zaterdagmorgen het vliegtuig naar België te nemen. Zaterdagavond stond Annelies echter terug in CUenca. Tijdens een overval op hun bus was haar paspoort gestolen waardoor ze haar vliegtuig niet kon nemen. Helena had haar paspoort nog wel en was wel kunnen vertrekken.

Zondag was ten huize “mami Luca” en dus ook een beetje ten huize “ons” een barbeque met de hele familie. Samen met Annelies kregen we weer een gigantisch bord met vlees, choclo (gekookte maïs) en een gebraden banaan voorgeschoteld. Superlekker allemaal en achteraf werd er nog een glaasje canelazo (Shumir met kaneel en bosvruchten) achterovergeslagen.

Maandagmorgen om 5u30 arriveerden Miek en Raf hier. Miek had reeds eerder een jaar AFS in Ecuador achter de rug en herverkende het land nu samen met haar vriend. Samen met Annelies verkenden zij de stad terwijl wij op ons bureautje in de unief zaten te werken en in het labo onze plan probeerden te trekken met de beperkte middelen die we hebben.

Dinsdagmorgen kon Annelies dan eindelijk het vliegtuig nemen richting Quito (normaalgezien haar eerste werkdag). Vandaaruit is ze dan vandaag, donderdag, vertrokken richting België. Dinsdagnamiddag vertrokken Miek en Raf dan ook richting Machalla voor een bezoekje aan Mieks AFS-familie. En zo zaten we plots weer met ons tweetjes. Nu moeten we er nog een maandje tegenaan gaan om met genoeg data en een goed gevoel weer naar huis te kunnen keren.

Maar voorlopig is dat goed gevoel er nog steeds,

Hasta pronto

P.S. We waren wat foto’s vergeten online te zetten (over cuy eten, bezoek aan Deleg,…), maar dat is nu ook geregeld.

 

Update Thesis

Met veel plezier hebben wij de vele reacties op Doccenter V6  (bij het aanklikken van de link het certificaat accepteren) ontvangen en we melden meteen dat de grootste problemen al verholpen zijn. Normaal gezien zou het documentatiesysteem moeten werken op elke versie van Internet Explorer, waarbij er geen informatie meer op de donkere achtergrond verschijnt (het kan zijn dat je wel even de pagina’s moet herladen, dat is goed gebeurd wanneer het copyright-teken onderaan links goed is afgedrukt). Een foute instelling van een parameter zorgde voor dit probleem. Alle foto’s zijn bovendien te bekijken (ook in de zoekfunctie), het probleem was daar dat de extensie bij de helft van de foto’s om een onverklaarbare reden was veranderd van .JPG naar .jpg en daar kon de server niet mee lachen.

Bovendien hebben we ook een versie voor eventueel andere ontwikkelaars (jullie dus!) online gezet, de versie is slechts 2 MB en bevat maar enkele foto’s (gemakkelijk te installeren op de computer na het uitpakken van zip-file). Een handleiding vind je hier.

Op dit moment nemen we beslissingen die de inhoud van de thesis zullen vastleggen. We moeten namelijk focussen op problemen die wij willen/kunnen oplossen. Zo zullen we vooral de bouwmaterialen uit aarde (adobe, bahareque, tapial,…) en hun karakteristieken bestuderen. Deze materialen komen namelijk heel veel voor in het historische Cuenca en is – wegens weinig interesse – bijna nooit bestudeerd. Bovendien zijn ze onderhevig aan veel schade en dreigt de eeuwenoude techniek volledig verloren te gaan.  

Uiteindelijk zullen we proberen om een model – of op zijn minst ontwerpbeslissingen – op te stellen ivm. de invloed van aardbevingen op aarde-structuren. Aardbevingen komen namelijk heel veel voor in Ecuador (de Andes) en zorgen vaak voor grote schade. Bovendien kunnen we onze kennis als ingenieurs op deze manier het best benutten. 

Zo, op deze manier zijn we misschien in staat om de 3 kernbegrippen van onze thesis samen te brengen. “De gebouwen van de historische werelderfgoedstad Cuenca”, “materialen” (adobe) en “schade en haar oorzaken” (aardbevingen).

 

Que suerte!

Dit weekend hebben we werk gemaakt van de reisbeurzenfilm die de KULeuven zal maken. Hoewel we er ons van bewust waren dat we in de kijker stonden met de camera (te merken aan de Ecuadorianen die ons overal aanspreken), hebben we ons 10 seconden laten afleiden.

Terwijl Matthias was gaan zoeken naar een fles water (het was een heel warme en zonnige zondag), bleef Sam bij de rugzak. Een man sprak hem aan over 5 cent aan zijn rechterkant en in deze paar seconden afleiding verdween zijn rugzak aan de linkerkant. Matthias kwam juist terug de hoek om en hoorde Sam roepen: “De rugzak is weg”, terwijl hij achter de man met afleidingsmanoevre liep en hem letterlijk bij zijn kraag vastpakte. Matthias liep zo snel mogelijk in de omliggende straten, maar geen rugzak (met dure camera van KULeuven) te vinden.

Ondertussen waren een tiental hulpvaardige mensen rond de afleidings-dief gaan staan en brachten ons naar de politie, die hem meteen opsloot in de douche / cel. We deden ons verhaal en zeiden dat de dief had gebeld naar de tweede dief die onze rugzak had. De politie belde naar deze nummer en zei: “Er zal een groot probleem zijn voor je vriend als de rugzak niet meteen hier is”. Als bij wonder stond 5 minuten later een man met een vuilniszak (met rugzak en de hele inhoud) voor de deur.

De politie had graag dat we een klacht indienden tegen deze Peruviaanse ladron. Omdat we niet weten hoeveel kinderen de dief moet eten geven en niet kunnen inschatten hoe zwaar de straf is (gevangenissen zijn hier niet meteen leuk en al zeker niet voor door racisme bestookte buitenlanders), besloten we om geen klacht in te dienen. Al bij al hadden we toch maar onze rugzak terug! Het zou dus blijven bij een zeer goede waarschuwing, 5 seconden is genoeg. Cuenca blijft een veilige stad, maar we hadden het eigenlijk een beetje zelf gezocht. Que suerte!

Morgen meer over onze thesis.

 

Ons eerste baby’tje is er!

Onze vriendinnetjes hoeven geen schrik te hebben, we hebben het niet over een kindje maar over onze SaMat Doccenter V6. Dit is het fotobeheersysteem dat we bijna volledig op eigen houtje ontwikkeld hebben, met eenvoudige navigatie- en zoekfunctie voor alle foto’s, gebouwen en schades die we al tegengekomen zijn hier in Cuenca. We hebben er heel veel tijd ingestoken, maar het is dan ook volledig naar onze zin! Je kan het systeem hier zelf eens uitproberen. Opmerkingen, verbeteringen en bugs mag je ons altijd doorgeven.

Buiten onze werkdagen tijdens de week, proberen we in het weekend een beetje te ontspannen en wat leuke dingen te doen. Afgelopen zaterdag waren we bijvoorbeeld uitgenodigd door Juan, een neef van de familie Heras. Hij woont in een voorstad van New York en studeert daar informatica. Elk jaar komt hij een maand terug naar zijn familie in Cuenca. Die maand was nu om en daarom gaf hij een kleine barbeque vooraleer terug te gaan naar “los Estados Unidos”. Echt gezellig en goed om ons Spaans wat te verbeteren. Weeral een paar nieuwe woordjes bijgeleerd.

Zondag zijn we met de familie Heras naar Cajas geweest. Cajas is een nationaal park op 35 km waar je uitstekende één- en meerdaagse trektochten kan doen. We zijn niet naar het park zelf geweest (eeen wandeltocht is iets voor volgend weekend) maar naar een kerkje vlakbij. Terwijl de familie Heras naar de mis ging, zijn wij een berg opgeklommen tot bij een prachtig meertje. Spijtig genoeg was het stevig aan het regenen en dus waren we zeiknat toen we terug beneden waren. Gelukkig was de mis nog bezig en konden we ons nog een half uurtje verwarmen aan de glorie van God Wel een ervaring hoe de Ecuadorianen omgaan met hun geloof. De misviering is heel intens en wordt opgefleurd met veel gezang.

Deze week plannen we nog wat lectuur door te nemen, wat extra gebouwen te bekijken en eindelijk ook eens een labo in te duiken.

Hasta pronto

 

Op het dak van de kathedraal

Voor de thesis moet je veel overhebben, met die instelling zijn we op het vliegtuig gestapt 43 dagen geleden. En we breken onze belofte niet. Zo zijn we dit weekend naar Oña gereden (in totaal 6 uur in de auto) om te zien hoe adobe stenen worden gemaakt en om er enkele mee te nemen voor verder onderzoek. En daar blijft het niet bij. Om de regenwaterafvoer en de breuken in het dak te bestuderen kropen we gisteren tot op de blauwe koepels van de grote kathedraal in Cuenca (je weet wel, waar de vorige paus ooit op bezoek was).

Vanaf nu kan je de foto’s vinden op deze link of door op “more photos” (rechts op deze blog) en dan onderaan op het gezichtje van Sam De Jongh te klikken.

Het hoeft geen verdere verklaring dat we ons culinair graag verwennen en daardoor schuiven we wel eens aan tafel bij mami Luca (of haar dochter Nancy). Deze zondag leerden we zo tamal te maken, het streekgerecht bij uitstek. De foto’s en het recept vinden jullie hier.

Vandaag verwerken we de foto’s en data van deze kathedraal in ons Doccenter, dat weldra online komt voor iedereen, ja ook voor jou!

 

¡Back home (in Cuenca)!

Nadat we alle interessante dingen hadden gezien in Quito, hebben we ons nog eens goed laten gaan in een (voor ons) chique restaurant. Nu ja chique, $50 voor 3 personen is nog altijd niet veel, zeker als je denkt wat je in België betaalt.

Met een nachtbus zijn we dan vanuit Quito naar Manta aan de kust gereden. Met dichtgeknepen billen weliswaar, want hoewel de rit hoofdzakelijk over vlakke wegen ging, hield de chauffeur zo’n rotvaart aan dat we ons hart vasthielden. Om 7u ’s morgens waren we dan toch veilig en wel in Manta, waar we de vismarkt op het strand wilden zien. Echt machtig om te zien hoeveel verschillende soorten vis daar in grote hoeveelheden uit de zee worden gesleept, ter plekke worden gevild en liefst ook direct verkocht, afgevoerd of klaargemaakt worden in één van de vele eetstandjes.

Na een ontbijtje in de stad zijn we dan doorgereisd naar Puerto Lopez. Dit is een ander stranddorpje dat bekend staat om de walvissen die er voor de kust rondzwemmen. Zij komen van de zuidpool naar de kust van Ecuador om er te paren. Met een boot voor 15 personen en gids Enrique zijn we deze walvissen dan van dichtbij gaan bekijken. Na een boottochtje van een uur kwamen we aan in de buurt van het eiland van Isla de la Plata. Hier konden we de walvissen goed bekijken vanop het dak van de boot terwijl ze kwamen ademhalen aan het oppervlak. Echt prachtig, spijtig genoeg hadden ze geen zin om sprongen te maken.

 Nadien zijn we op het eiland Isla de la Plata een wandeling van 3 uur gaan maken. Dit eiland wordt wel eens de Galapagos voor arme mensen genoemd (wij dus). Op dit eiland hebben honderden vogels (een 10-tal verschillende soorten) hun nest gemaakt. Héél veel blue foot boobies en ook vogels die hun rode keel opblazen. Na een snelle lunch zijn we dan nog een half uurtje gaan snorkelen in de baai van het eiland. Mooie vissen gezien maar hiervan hebben we natuurlijk geen foto’s.

De volgende dag hebben we een rustdagje ingelast en zijn we wat gaan niets doen op het strand van Los Frailles. Prachtig strand met een stevige onderstroom. Heerlijk om wat uit te rusten na een lange reis. Na een heerlijk etentje in een Italiaans restaurantje zijn we de volgende dag vanuit Puerto Lopez vertrokken richting Guayaquil. Met een tussenstop in Montañita (surfersparadijs, maar lelijk dorpje met vuile straten) zijn we na een rit van 6 uur aangekomen in Guayaquil, de eindhalte van onze reis.

In Guayaquil zijn we nog 2 daagjes gebleven. Het is de grootste stad van Ecuador (meer dan 3.000.000 inwoners) maar eigenlijk is er niet zoveel te zien omdat er enkele buurten zijn waar je beter niet komt. Wel interessant zijn een aantal parken (zoals Parque Bolivar waar leguanen zomaar rondkruipen en eekhoorntjes in het rond huppelen). Ook een wandeling over de Malecon 2000 (vergelijkbaar met de kaaien in Antwerpen maar dan na een grootschalig nieuwbouwproject met wandelbruggen, horeca, parkjes en fonteintjes) is zeker de moeite waard. Vooral omdat aan het einde van de Malecon 2000 Cerco Santa Ana ligt. Via 500 treden klim je op tot een oude lichttoren op de heuvel Santa Ana met een prachtig uitzicht over Guayaquil.

Na de finale dag in Guayaquil, kwam de dag dat Linda terug moest vertrekken naar het verre België, terwijl Sam en Matthias met de bus terug naar Cuenca vertrokken. Niet meteen de plezantste dag maar je wist dat hij ooit ging komen.

Aankomen in Cuenca was een beetje een raar gevoel want hoewel we hier nog maar een maandje zijn, voelde het toch een beetje als thuiskomen. Het was plezant om alles te kunnen uitpakken en de foto’s van de voorbije 3 weken op de laptop te bekijken. Maar we beseffen nu ook dat er ons nog maar 2 maanden resten om onze thesis tot een goed einde te brengen (op deze moment hebben we meer gereisd dan gewerkt). Daarom hebben we direct een lunchvergaderingske tussen ons tweetjes ingelast om te plannen wat we hier nog allemaal willen doen voor onze thesis.

En zo staat ons thesiswerk weer op de rails en zijn we weer vertrokken voor 2 maanden.

¡Hasta luego!

 

Quito!

Na de Oriente hebben we samen met Jhonny, de vertaler, een nachtbus genomen tot in Quito. Aangekomen om 4 uur ’s nachts stelde hij voor om bij hem te blijven slapen. Zijn huis was niet groot maar hij had wel 2 bedden. Dit werd onze tweede grote cultuurshock want een huis bleek erg armzalig (een huur van $50) en meer dan 2 aftandse matrassen voor ons had hij niet. Maar dit geeft aan dat niet alle Ecuadoreanen het even breed hebben en hier nog wel degelijk armoede heerst. We hebben ons dan maar enkele uurtjes te slapen gelegd en vooral niet te veel bewogen.

Ondertussen hebben we al 2 dagen in Quito gespendeerd. Aan de hand van een wandeling uit de Lonely Planet hebben we het oude stadscentrum bezocht. Ook een bezoek aan een magnifieke kerk waarvan de binnenkant volledig uit goud bestond (enkele illegale foto’s zijn te bewonderen) en een bezoek aan het Museo del Banco Central zijn de revue gepasseerd. Het nieuwere gedeelte van de stad (La Mariscal) hebben we ook al deels gezien maar dit bevalt ons niet zo omwille van de talrijke hoge flatgebouwen, hotels en kantoren. Onze kleren hebben we ondertussen wel naar een wasserij moeten doen want ze stonken ofwel vreselijk (naar de matrassen van Jhonny) ofwel waren ze vuil (Oriente).

We plannen nog 2 dagen in Quito te blijven om een daguitstap te doen naar Otavalo (bekend om zijn artisanale marktjes) en naar Mitad del Mundo (een monument pal op de evenaar, een beetje heel toeristisch maar je moet er geweest zijn).

Hasta pronto

 

Reserva Faunistica Cuyabeno

Vooraleer naar de jungle in de Oriente af te reizen, hebben we nog genoten van 2 daagjes relaxen in Baños. Dit is een vrij toeristisch stadje op 2 uurtjes van Riobamba. We hebben er een stevige maar mooie wandeling in de omliggende bergen gemaakt en een mountainbiketochtje richting Puyo. Deze weg is gekend om zijn talrijke watervallen. Onderweg nog een Nederlander geholpen die zijn fotocamera was verloren en dan met een cabiñeta (kleine pick-up bestelwagen) terug richting Baños.

’s Avonds nog genoten van een paar uurtjes in één van de thermische baden waarvoor Baños gekend staat. Deze openluchtbaden zijn gevuld met warm water (tot 50°C) van de vulkaan en met zéér koud water van de waterval. Het warme water heeft een vuile bruinige kleur maar dit komt door alle mineralen die het water bevat (zeggen ze toch). Het is best wel grappig om alle mensen daar in groepjes te zien staan kletsen. Dit gaat dan meestal over politiek, roddelen over de buren of moppen tappen. Het deed zo’n deugd dat we besloten om de volgende dag terug te komen om 04u30 wanneer de baden reeds opengaan. Omwille van het vroege uur waren we een uurtje later dan verwacht omdat niemand reageerde bij het afgaan van de wekker. Toch was het genieten om tijdens het baden in het warme water het stilletjes licht te zien worden.

Woensdagavond om 20u plaatselijke tijd zijn we dan vertrokken vanuit Baños voor 4 dagen Oriente. Eerst met een minibusje met ons drie naar Ambato, een uurtje verderop. Onze chauffeur was Dario waarmee we nog goed hebben gelachen (omdat het reeds donker was dacht hij steeds dat er 4 of 5 personen in zijn busje zaten en wij deden natuurlijk mee). Vanuit Ambato stond dan een 10 uur lange reis naar Lago Agrio op de planning. Gelukkig was de bus vrij comfortabel en hebben we toch een beetje kunnen slapen ondanks de vele bochten in de bergen. De buschauffeur was ook supervriendelijk om ons vlak voor hotel D’Mario af te zetten om 5 uur ’s nachts. Lago Agrio is immers een oliestadje en niet meteen de veiligste en mooiste stad die we al gezien hebben.

Na enkele uurtjes rust daar zijn we dan met een minibusje vanuit Lago Agrio naar Cuyabeno vertrokken. Andermaal een rit van 3 uur. Dit was de ideale moment om kennis te maken met onze reisgezellen voor de komende 4 dagen. Jhonny, een Ecuadoriaanse leraar Engels die voor de eerste keer meeging als vertaler (een man van 1000 waanzinnige verhalen: “I was once in Toronto. I nearly got married there, but there was a problem with my papers so I robbed the girl”). Stephan, een Canadese leraar van 42 die leefde voor het reizen en al meer dan 100 landen in zijn leven had gezien (ook waanzinnige verhalen natuurlijk, maar iets geloofwaardiger). Lyn en Wouter, een Nederlands-Australisch koppel die voor 6 maanden aan het rondreizen waren alvorens zich te settelen in Sydney. En last but not least was er de familie Goudwaard. Papa Emile, tandarts als beroep, mama Carla, huismoeder als beroep en shminkpop in de vrije tijd, en de kids Brandon, Mila en Mikela. Jaja de eerste echte hollandse familie zorgde bij ons voor de eerst echte cultuurshock en een hoop ergernissen de eerste dag. Deze familie kwam immers van het toeristische Bon Aire en dachten hier een mountainbike- en raftingparadijs te vinden. Hun verbazing was groot toen er geen internet en telefoon was (ja, duuuuh!!). Maar goed we hebben ons er na één dag overgezet en vooral met de andere mensen opgetrokken om niet te veel nederlands te praten en ons spaans wat te verbeteren.

Na de eerste kennismaking tijdens de 3 uur durende rit kwamen we aan in Cuyabeno. Daar werd ons een heerlijk middagmaal voorgeschoteld en sprongen we met zijn allen in een gemotoriseerde kano voor een boottochtje van 3 uur naar de het basiskamp (een lodge) waar we 4 dagen zouden kamperen. Het kamp bestond uit een aantal shelters waarin de basisvoorzieningen aanwezig waren (slaapshelter met muskietennetjes, douche met regenwater, wc, eetplaats met keuken). Allemaal zeer basic maar alles wat we nodig hadden. Wat ons wel direct opviel was dat het weer niet was wat we ervan verwacht hadden. Geen temperaturen van 35 of 40°C met een hoge vochtigheid en veel zweten. Eerder een aangename 20°C en gezweet werd er enkel tijdens de wandelingen in het dichte woud.

Van dag tot dag beschrijven wat we gedaan hebben, zou ons te ver leiden dus kijk vooral naar de foto’s die we getrokken hebben. De 4 dagen bestonden vooral uit rondvaarten met de kano en wandeltochten (2 tochten van 3 uur en een tocht van 1 uur ’s nachts). Tijdens deze tochten was het de bedoeling om zo veel mogelijk dieren te spotten maar dit is niet zo evident als je zou denken (niet achter elke hoek ligt er een slang of krokodil te wachten waar je vriendelijk goeiedag tegen kan zeggen). Het is echt zoeken en zo stil mogelijk zijn (niet evident met 3 hollandse kids). In die 4 dagen hebben we toch heel wat beesten gezien zoals:

* Een heleboel spinnen: veel tarantulas die steeds aanwezig waren op de wc’s en ’s nachts te voorschijn komen.
* Pink dolphines: zoet water dolfijnen die af en toe boven lucht komen happen.
* Piranhas: waarvan één professioneel aan de haak geslagen door Linda tijdens het vissen.
* Monos of apen: een aantal verschillende soorten waaronder de cappucino-aap en de eekhoornaap
* Kaaimannen/caymans: deze hebben rode ogen ’s nachts en er werd er ook nog één professioneel door Sam gespot op de laatste dag.
* Vlinders: in verschillende kleuren en afmetingen.
* Vogels: tucans en andere soorten, maar steeds moeilijk te fotograferen.
* Kikkers: van 1cm tot 15cm groot.
* Insecten: altijd aanwezig (incluis beten) en maken een mooie symfonie van geluiden wanneer je in je bed ligt.

Verder hebben we ons nog geamuseerd met een zwempartijtje in één van de lagunes, het maken van een plaatselijke yucabrood en verbroederen met de gastheren. Deze bestond uit een familie met 2 grappige tweelingzonen (Jose en Ellias, 11 jaar) waarmee we veel gelachen, yahtzee gespeeld (¿zero, zero, zero!) en spaans gepraat hebben. Telkens we terugkwamen vroegen ze achter de foto’s die we getrokken hadden en dat konden er niet genoeg zijn (¿que mas?).

Uiteindelijk was het een prachtige trip. Spijtig genoeg hebben we geen anaconda’s gezien (legendarische slang van 10 meter die voornamelijk onder water leeft) maar hiervoor moet je zeer veel geluk hebben. We zijn er echt met spijt in het hart vertrokken. De volgende halte op onze reis zou dan Quito worden waar we 4 dagen zullen blijven om de hoofdstad en omstreken te verkennen.

Een hele boterham,

¡Hasta luego!