Dit weekend hebben we werk gemaakt van de reisbeurzenfilm die de KULeuven zal maken. Hoewel we er ons van bewust waren dat we in de kijker stonden met de camera (te merken aan de Ecuadorianen die ons overal aanspreken), hebben we ons 10 seconden laten afleiden.

Terwijl Matthias was gaan zoeken naar een fles water (het was een heel warme en zonnige zondag), bleef Sam bij de rugzak. Een man sprak hem aan over 5 cent aan zijn rechterkant en in deze paar seconden afleiding verdween zijn rugzak aan de linkerkant. Matthias kwam juist terug de hoek om en hoorde Sam roepen: “De rugzak is weg”, terwijl hij achter de man met afleidingsmanoevre liep en hem letterlijk bij zijn kraag vastpakte. Matthias liep zo snel mogelijk in de omliggende straten, maar geen rugzak (met dure camera van KULeuven) te vinden.

Ondertussen waren een tiental hulpvaardige mensen rond de afleidings-dief gaan staan en brachten ons naar de politie, die hem meteen opsloot in de douche / cel. We deden ons verhaal en zeiden dat de dief had gebeld naar de tweede dief die onze rugzak had. De politie belde naar deze nummer en zei: “Er zal een groot probleem zijn voor je vriend als de rugzak niet meteen hier is”. Als bij wonder stond 5 minuten later een man met een vuilniszak (met rugzak en de hele inhoud) voor de deur.

De politie had graag dat we een klacht indienden tegen deze Peruviaanse ladron. Omdat we niet weten hoeveel kinderen de dief moet eten geven en niet kunnen inschatten hoe zwaar de straf is (gevangenissen zijn hier niet meteen leuk en al zeker niet voor door racisme bestookte buitenlanders), besloten we om geen klacht in te dienen. Al bij al hadden we toch maar onze rugzak terug! Het zou dus blijven bij een zeer goede waarschuwing, 5 seconden is genoeg. Cuenca blijft een veilige stad, maar we hadden het eigenlijk een beetje zelf gezocht. Que suerte!

Morgen meer over onze thesis.